بستم لب از سخن تو بگو هر چه گفتنی ست

بی شک حکایتی که تو خوانی شنفتنی ست

آهم درون سینه ی سنگت  نبرده  راه

بیهوده شهره گشته که هر سنگ  سفتنی ست

گیرم که پشت خنده بپوشم غم درون

با رنگ رخ چه چاره کنم من نهفتنی ست ؟

تاول زده ست خاطره هامان میان دل

بغض کهن به قطره ی اشکی شکفتنی ست

پروانه باخت هستی خود را به پای شمع

آغوش گرم دوست عجب جای خفتنی ست

جویا مشو که بر من شیدا چه رفته است

پرسش مکن که حال خرابم نگفتنی ست

هجران اگر چه روی دلم خاک غصه ریخت

وصل تو داد می زند این غصه رفتنی ست

احسان که غیر خون جگر سهم او نبود

نالیدنش چو نغمه ی نی بس شنفتنی ست

شاعر احسان اکابری