خیلییا میگن که رسمه از قدیم

عاشقا به عشقشون نمی رسن

واسه اینکه دردمون نگفتنی ست

خیلی حرفا به زبون نمی رسن

دل مردم دیگه از آینه نیست

شیشه ها دونه به دونه سنگ شدن

مهربونی ها همه دروغی ان

عاشقا هم این زمونه سنگ شدن

تلخه باورت بشه تو زندگی

دیگه عشقو هیشکی باور نداره

هر چه می ریم به تهش نمی رسیم

زندون تنهایی مون در نداره

میدونم یه روز میاد که عشق ما

قصه ی هر شب مادرا میشه

بچه ها با یاد ما بزرگ میشن

عشقمون باور آدما میشه

احسان اکابری

لبخند ها هرگز ملاک شاد بودن نیست

هر تیشه ای بر دوش از فرهاد بودن نیست

هر جا که باشی منطق آیینه ها این است

در چشم بودن معنی در یاد بودن نیست

ای در قفس افتاده ، افسوس چه را داری؟

بیرون از اینجا درد ما آزاد بودن نیست

از عشق دیگر هر چه می گویند افسون است

آوارگی جز طالع بر باد بودن نیست

هر کس نداند لطفعلی خان خوب می داند

در جنگ پیروزی به پر تعداد بودن نیست

ای سرنوشت شوم ، جام شوکرانت کو ؟

این خانه دیگر در خور آباد بودن نیست

شاعر احسان اکابری

فرقی ندارد از چرامی یا ز تبریزی *

هر جا که باشی مثل جادو فتنه انگیزی

حتی نسیم کوچه هم دیوانه می گردد

وقتی دو زلف خویش را بر شانه می ریزی

صدبار این بازار را تا انتها رفتم

از بوسه ها بهتر ندیدم گردن آویزی

حالی که دارم بی تو هرشب خوب معلوم است

ایرانم و افتاده ام در دست چنگیزی

با اینکه اخمت هی نمک بر زخم می پاشد

شیرینی و از بوسه های ناب لبریزی

راه تو را با بازوانم خوب می بندم

می ترسم ای آهوی من ناگاه بگریزی

جز چشمهایت هیچکس همراز دردم نیست

ای فتنه ی آخر زمان وقتست برخیزی

شاعر احسان اکابری

*میشه این مصرع رو اینجوری هم نوشت: فرقی ندارد از کجای شهر تبریزی

در ضمن چرام اسم شهری هست که در اون متولد شدم و ساکن هستم

در حیرتم ، تو روح منی یا تن منی ؟

ای مثل خواب ساده ی تعبیر کردنی

من را به اوج می بری یکروزعاقبت

امروز اگر چه دور و برم پیله می تنی

زود است باز توبه ی من را بهم زند

رقص نسیم و جلوه ی چین چین دامنی

آنقدر نازکی که جهان در تو ظاهر است

ترسم نگاه هم بکنم ساده بشکنی

با اینکه در سکوت خودم آب می شوم

داری تمام عشق مرا داد می زنی

صد بار از زبان تو بابا شنیده ام *

یک بار کافی است بگو دختر منی*

سخت است آرزوی خودم را رها کنم

تلخ است تن به مرگ سپارد تهمتنی

شاعر احسان اکابری 

اگر چه بی کس و تنها اگر چه غم زده ایم

همیشه از تو فقط با دروغ دم زده ایم

تو گرم آمدنی ، بی خبر که ما بی تو

قرار جمعه ی این هفته را بهم زده ایم

میان سیرت و صورت چقدر فاصله است

فریب ما نخور آقا ، انار سم زده ایم

برای دین خدا نیست ، درد ما نان است

اگر به سینه وسر زیر این علم زده ایم

گناه ماست که این راه بر شما بسته ست

چه غربتی ست برای شما رقم زده ایم

چو شمر و حرمله با هر گناه کردنمان

چه زخمها به دل اهل این حرم زده ایم

چگونه ندبه بخوانیم ما ، که یک عمر است

که دست بیعت خود را به هر صنم زده ایم

خدا کند که شبیه نصوح توبه کنیم

اگر خلاف شما حرف یا قلم زده ایم

شاعر احسان اکابری

این شعر رو امروز دومین بار هست که ارسال میکنم

ظاهرا میهن بلاگ غیرتی شده شعرم رو خودسرانه پاک میکنه

سب ولی نشسته به روی زبان تو

دریا منزه است از آب دهان تو

مثل مگس ندیدن توعیب غنچه نیست

وقتی نجاست است تمام جهان تو

می خواستی به ظن خودت بی بها کنی

خورشید لکه دار نشد با گمان تو

شاهین که هیچ ، نام تو سیمرغ هم شود

هرگز به گرد ما نرسد آسمان تو

این چند روزه نشر اکاذیب کرده اند

سگ برتر است از تو و از دوستان تو

باید فقط به دست مگس کش سپرد تا

یک کس نماند از همه ی دودمان تو

شاعر احسان اکابری

هنگام غروب جمعه، غم می آید

با اینهمه غصه ، آه کم می آید

هر هفته همین بساط اینجا پهن است

ای شنبه نیا از تو بدم می آید

..............................................................................

ای دوست بیا که درد خنجر نکشد

کار من و دل به دیده ی تر نکشد

برخیز و غم فراق را یکسره کن 

تا وعده به جمعه های دیگر نکشد

این دوتا رو امروز توی فیسبوک بداهه سرودم

تو را چه نام دهم من ، فرشته یا که پری ؟

برای من تو خدایی دمیده در بشری

تو می رسی و دلم را ... تلاش بیهوده ست

نمی شود که نبازم نمی شود نبری

اگر تو عیب مرا هم نشان دهی غم نیست

که مثل آینه ها صادقانه می نگری

هنوز بعد تو سرگرم خاطرات توام

تو ای ستاره چه دنباله دار می گذری

برای با تو نشستن اگر چه من هیچم

برای بودن با من تو بهترین نفری

به بوی زلف تو از خویش می روم بی شک 

شبی دوباره اگر شانه ای به مو ببری

تو مثل رودی و من مثل شاخه ای خشکم

خوشم به بودن با تو خوشم به دربدری

شاعر احسان اکابری

شعرم در سایت شعر نو